Adab Ngalayad

Sabalikna anu kurang hade, èta mayit bakal nyarita, Cilaka, rèk dibawa kamana kuring. Sakabvh mahluk bakal ngadèngè sorana, iwal ti manusa. Sabab lamun manusa bisa ngadèngè bakal kapiuhan. (Riwayat Bukhari  jeung Muslim).

Saentas ngurebkeun afdolna mah heunteu buru-buru ninggalkeun, tapi nangtung heula sisi kuburan, pikeun ngadu’akeun. Sayidina Usman RA, nyarios,  Kangjeng Nabi, upami saatos ngurebkeun mayit, mantenna ngadeg sarta ngadawuh, pangmèntakeun ampuna ka sadèrèk aranjeun jeung pangmèntakeun kateguhan pikeun dirina, sabab ayeuna manèhna keur ditanyaan. (Riwayat Abu Daud  jeung  sahih numutkeun Hakim).

Adab sèjènna nyaèta maurkeun taneuh ka kuburan, lobana tilu kali dimimitian tina sirah. Saencan ngadu’a meunang nepikeun nasèhat singket ngeunaan maot jeung hirup, sangkan jalma-jalma anu hadir leuwih tenang tur leuwih siap pikeun munajat ka Allah.

“Anu pangalusna mah  anu ngalanteur ka  pamakaman tèh bisa nyokot hikmah jeung palajaran tina ngagogotong mayit  jeung nganteurkeun ka kuburan. Sakumaha didawuhkeun ku Kangjeng Nabi, tingali jalma anu gering jeung iringkeun mayit, kusabab kitu maranèh bakal ngingetan ahèrat,”saur Ustad Mustopa.

Kusabab maot mah teu kanyahoan iraha datangna, alusna mah urang tetep aya dina jalan Allah, sabab unggal usik jeung malik, aya anu ngawaskeun. Kumaha mangsa datangna  maut tèh urangna keur dina kaayaan maksiat atawa keur dina ngalampahkeun dosa?

Malah  lolobana mah lolowodèh pisan dina ngamangfaatkeun waktu tèh, leuheung lamun waktu tèh jadi duit, satuluyna duit èta pikeun nambah-nambah ibadah. Ieu mah, jadi duit henteu, sok komo deui pinuh ku amal solèh jeung aya mangfaatna mah.

Padahal ècès pisan yèn jalma anu teu bisa ngamangfaatkeun waktu kaasup jalma anu rugi. Ibadah wajib ditunda, anu sunat harianeun teu pernah digawèan. Beuh…kumaha lamun kaburu datang, padahal sagalana can ditobatan. Komo deui mangsa urang pipilueun kana “ibadah” nu lian, pan asup kana golonganna lin?  Ah, dunya mah geuning kitu nya !