Mie Golosor

“Tah, sakitu hèbatna kauta­maan sidèkah tèh, asa teu ka­harti lamun aya jalma anu masih kènèh ngagugulung sikep pèlit, mèrègèhèsè, cap jahè. Naon anu rèk ditèangan atuh, lamun lain kabagyaan dunya jeung ahèrat. Kitu ogè mun bisa mah buka pua­sa tèh babarengan,”pokna daria.

Basa Ustad Cècèh nyarita­keun buka puasa bareng tèh, jadi inget kana kajadian sataun kaliwat. Kabiasaan alus, samodèl buka bareng di masjid atawa di musholla kacida alusna, Kahiji nyadiakeun jalma-jalma anu rèk baruka puasa hèg teu kaburueun nepi ka nu dijugjug, atawa pareng keur teu bogaeun keur buka. Kaduana mageuhkeun silaturah­mi, diantara para jamaah.

Tah kabiasan buka bareng tèh unggal taun dilaksanakeun di Musholla Al-Hasanah, Bari ngada­goan datangna waktu Magrib tèh sok dieusian ku wirid babaren­gan anu dipingpin ku Pa Dèdèn atawa ayeuna mah ku Ustad Indra. Pikeun nyadiakeun pan­gbukaanana, biasana geus dijad­walkeun, ku Ketua DKM sagrup tèh aya kana 6 urangna.

Sakumaha biasana, kada­haran tèh sok dianteurkeun ka musholla jam satengah genep leuwih. Nu boga pancèn ngawa­dahan jeung ngabagikeun tèh nyaèta Mas Amir jeung Mang Opik. Ngan teuing, kurang ko­munikasi, atawa teuing keur kumaha, dina hiji waktu mah, sakabèhna tèh ngirim kadahara­nana tèh sarua, mie golosor, ka­daharan has Bogor, anu lobana dina bulan puasa, tur dianggap kadaharan “wajib”.

Teuing pèdah, puasa awal kènèh kitu, nepi ka ibu-ibu anu ditugaskeun nyadiakeun kadaha­ran tèh bet masakna mie golosor kabèh. Ditambahan ku sambel suuk. Ari masak mie golosor na mah sarua, anu ngabèdakeun tèh justru sambelna wungkul. Atuh Mas Amir jeung Mang Opik tèh patingparelong, boa dina hatèna mah hayang seuri.

“Geuning Mas, mie golosor kabèh buka poè ieu mah?” ceuk Mang Opik bari ngawadahan kana mangkok.

“Nya rèk kumaha deui, meureun rejeki poè ieu mah, rejeki mie golosor, daèk teu daèk,”tèmbal Mas Amir. Alham­dulillah, dina poè èta mah ukur mie golosor wungkul buka tèh. Hidup Mie Golosor lah !