Mulang ka Lembur

Sanajan teu kaasup kana hukum wajib, sunnahna ogè lain mudikna, tapi silaturahmina sabab di sajeroeun balik ka lembur tèh anu ditèanganana pastina silaturahmi. Jauh dijugjug ang­gang ditèang, bari jeung hèsè bèlèkè pinuh pangorbanan boh dijalan, salila persiapan nepi ka balikna deui tèh lain èntèng-èntèng.

Lian ti èta, dina mudik aya pa­mindahan puseur èkonomi ti kota ka lembur, sabab anu marulang ka lemburna tèh salian ti mawa olèh-olèh anu mangrupa kadaharan, jeung baju

pastina ogè duit. Dina jumlah badag meureun dirabungkeun ata­wa dibeulikeun kana balong jeung sawah, dina jumlah leutik atuh jajan-jajan di warung atawa kadaharan beunang urang lembur. Kukituna ka­hirupan di lembur dina saminggu èta mah, aya parobahan ti biasana.

“Numatak tibatan leungit tradisi mudik kalah nambahan, moal bisa leungit,” ceuk Aki Mardud. Karasa ku sorangan, komo geus kolot pantaran manèhna, mangsa keur lebaran cu­ang-cieung tèh mani asa di kuburan.

“Gulang-guling ukur duaan jeung ninina barudak, sedeng barudak jeung incu-incu teu bisa maturan mapag lebaran. Puguh wè mani asa cuang- cieung asa di jero kuburan,” pokna deui. Tètèla, balik ka lembur bari papanggih jeung baraya lain ngan saukur manjangkeun silaturahmi wungkul, tapi ngabungahkeun (komo kolot) anu dianjanganana.

Tah pikeun anu teu boga lembur pamulangan mah, saentas silaturahmi jeung tatangga, dulur-dulur tèh, loba anu ngadon mulangkeun balas deng­dem mangsa keur puasa. Kurang sarè, jeung kurang istirahat tèh dibaleskeu­na harita, Sawarèhn deui? Ah, nongk­rong wè sisi Cisadanè. (*)