Diajar Rasa Tina Kawih

lemah luhurna, lengkobna, le­mah padataranan

Nagara mukti wibawa, per­lambangna congkrang Kujang pa­pasangan

yasana para dèwata teu su­laya ti nyatana

Sanajan teu ngarti kabèh, lamun ditembangkeun hèg dipi­rig ku kacapi jeung suling, anu kaimpleng tèh, kaayaan di Tatar Pasundan anu èndah, gunung-gunung, wahangan, tur taneuh­na anu patingarumpak, sarta nyaritakeun kaayaan nagara anu gemah ripah.

Kawih tètèla bisa ngajak rasa meuntas ka alam sèjèn ! Matak ting sèrèdèt kana hate, ah waas wè pokona mah. Malah saka­peung mah sok hayang ceurik, komo mun inget kana kalakuan sorangan mah. Komo deui lamun urang ngadèngèkeun anu tahrim mangsa mapagkeun Subuh, tuluy diajak muru kameunangan jeung shalat. Beurangna, di unggal masjid, musholla rèang ngajak Jumaahan, ngareureuhkeun sak­abèh pagawèan pikeun nginget-nginget Allah Nu Maha Agung. Poè Jumaah nu agung. Komo deui di bulan Shaum kiwari, pa­halana kacida badag jeung man­glipet-lipet. Lamun di bulan biasa waè, Shalat Fajar atawa samèmèh Subuh leuwih alus tibatan dunya jeung saeusina, komo deui nu wajibna nya. Hayu ah, meung­peung aya kènèh waktu, meung­peung sèhat, meungpeung can samporèt. meungpeung hirup kènèh, urang ronjatkeun ibadah di bulan Shaum. (*)